ForumSevgisi.Com

  ForumSevgisi.Com > ForumSevgisi Din Ve Maneviyat > İslamiyet > Sahabeler - Evliyalar


Ebû Süfyân bin Harb (r.a.)


Ebû Süfyân bin Harb (r.a.)

İslamiyet Kategorisinde ve Sahabeler - Evliyalar Forumunda Bulunan Ebû Süfyân bin Harb (r.a.) Konusunu Görüntülemektesiniz,Konu İçerigi Kısaca ->> Ebû Süfyân bin Harb (r.a.) Ebû Süfyân bin Harb (r.a.) Ebû Süfyân, Kureyş kabilesinin ileri gelenlerindendi. Dedesi, Peygamberimi*zin dedesinin dedesi ...

Kullanıcı Etiket Listesi

Yeni Konu aç  Cevapla
LinkBack Seçenekler Stil

Okunmamış 01 Kasım 2014, 23:21   #1
Durumu:
Çevrimdışı
BuRHaN - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
Meskul
Üyelik tarihi: 25 Ekim 2014
Şehir: İstanbul
Yaş: 29
Mesajlar: 18.971
Konular: 8858
Beğenilen: 3252
Beğendiği: 2339
www.forumsevgisi.com
Standart Ebû Süfyân bin Harb (r.a.)

Ebû Süfyân bin Harb (r.a.)

Ebû Süfyân bin Harb (r.a.)
Ebû Süfyân, Kureyş kabilesinin ileri gelenlerindendi. Dedesi, Peygamberimi*zin dedesinin dedesi oluyordu. Bu sebeple akrabalıkları vardı. Ayrıca müminlerin annesi Ümmü Habibe’nin (r.a.) babasıydı. Dolayısıyla Re*sû*lul*lah’ın kayınpederiydi. Muâvi*ye’nin (r.a.) de babasıydı. Mekke’nın Fethi’nde Müslüman olmuştu.
Ebû Süfyân, 20 yıl kadar Re*sû*lul*lah’a düşmanlıkta bulundu. Düşmanlık*ta o derece aşırıydı ki, bir defasında Re*sû*lul*lah’ı öldürmesi için kiralık bir katil tutup Medine’ye göndermişti. Ancak Cenâb-ı Hak, sevgili Habib’ini bu suikastten korumuştu.
Ebû Süfyân, Müslümanlara işkence etmekten de zevk alırdı. Hattâ öz kızı Ümmü Habibe (r.a.), işkencelere dayanamayarak Habeşistan’a hicret etmek zorunda kalmıştı. Kızının Hz. Re*sû*lul*lah’a (a.s.m.) eş olmasını bir türlü hazmedemiyordu. Fakat fazla da bir şey yapamıyordu.
Ebû Süfyân ticaretle meşgul olurdu. Bedir Savaşı’nın çıkmasına onun tica*ret kervanı sebep olmuştu. Bu savaşta azılı müşrik Ebû Cehil’in öldürülmesi üzerine ordu kumandanı olarak yerine geçti. Kureyş’in reisliğini de üstlendi. Peygamberimize ve Müslümanlara karşı ordular hazırladı. Hz. Re*sû*lul*lah ve Müslümanların umre yapması için Mekke’ye girmelerine müsaade etmedi. Ne*ticede Hudeybiye Sulhü imzalandı.
Hz. Re*sû*lul*lah (a.s.m.), Hicret’in 7. yılında birçok hükümdara mektup yaza*rak onları İslamiyet’e davet ediyordu. Dıhye bin Halife’yi de (r.a.) Bizans İm*paratoru Herakliyus’a göndermişti. İmparator mektubu okumuş, mektupta ya*zılanların doğruluğunu anlamış ve kabul etmişti. Ancak gerek saltanat endi*şesi ve gerekse başka mülahazalar, imanını açıklamasına mâni olmuştu.
O sıralarda, içlerinde Ebû Süfyân’ın da bulunduğu bir ticaret kervanı civarda bulunmaktaydı. Kral acele olarak kervanda bulunanlar içerisinden, Peygambe*rimize neseben en yakın olan Ebû Süfyân’ı huzuruna çağırttı. Herakliyus ile Ebû Süfyân arasında şöyle bir konuşma geçti:
“Memleketinde peygamberlik davasıyla ortaya çıkan kimdir, bana anlat.”
“Genç birisi.”
“Soyu nesebi nasıldır?”
“İçimizde onun nesebi kadar şerefli bir sülale yoktur.”
“Öyle ise bu, peygamberliğinin delilidir. Doğru birisi midir?”
“Yalan söylediği duyulmamıştır.”
“İşte, bir peygamberlik âlameti daha… Onun dinine girdikten sonra ayrılanlar oldu mu?”
“Hayır.”
“Bu da peygamberliğinin bir delilidir. Ona tabi olanlar halkın zenginleri mi, yoksa fakirleri mi?”
“Bilhassa fakirler…”
“Artıyorlar mı, eksiliyorlar mı?”
“Devamlı artıyorlar.”
“İşte, bir peygamberlik delili daha… Savaşırken cepheyi terk ettiği oldu mu?”
“Hayır. Savaştan korkmaz. Bazen yener, bazen yenilir.”
“İşte, peygamberlik delillerinden biri daha… Sizi neye davet ediyor?”
“Bir olan Allah’a ibadet etmeye, putları terk etmeye ve iffetli olmaya…”
Bu sözler Herakliyus’un imanını bir kat daha takviye etmişti. Ebû Süfyân’a şöyle dedi:
“Senin bu söylediklerine bakılırsa, bu zat bir peygamberdir. Ben bu sıralarda bir peygamberin çıkacağını biliyordum, ama sizden olacağını zannetmiyor*dum. İnanıyorum ki, ayağımın bastığı yerler onun olacaktır. Eğer ona ulaşabile*ceğimi bilseydim, kendisiyle karşılaşmak için bütün güçlüklere katlanırdım. Eğer yanında olabilseydim, ayaklarına su dökerdim…”
Ebû Süfyân o sırada henüz Müslüman olmamıştı. Fakat kayserin bütün soru*larını doğru olarak cevaplandırmıştı. Kendisi bu hususta şöyle der:
“Vallahi onun hakkında bana sorulanlar hususunda söyleyeceğim yalanımın arkadaşlarımın orada burada anlatmalarından korkmasaydım muhakkak yalan söylerdim!”
Diğer taraftan, kendilerinin yalanladıkları, savaştıkları birinin buralarda tas*dik edilmesi onu düşündürdü. O, bununla ilgili olarak da şu itirafta bulunur:
“Dışarı çıkınca arkadaşlarıma, ‘Muhammed’in davası iyice büyümeye başladı. Baksanıza, Benî Asfarların hükümdarı bile ondan korkuyor!’ dedim. Allah kal*bime İslamiyet’i sokuncaya kadar, onun davasının zafer ve başarıyla sonuçlana*cağına kesin olarak inanmakta devam ettim.”[1]
Ebû Süfyân başka bir gün de şöyle bir itirafta bulunmaktan kendini alamaz:
“Müşrikliğin boş ve batıl olduğunu anladım. Ne var ki biz akılları başlarında ol*duğuna inandığımız bir toplulukla birlikte bulunuyorduk. Onların tutup gittik*leri yolu tutuyorduk. Şerefli ve yaşlı kişiler, putlarından yardım dileyerek ayak*landıkları ve ataları yüzünden ona kızdıkları zaman onlara uyduk.”[2]
Bu hadiseden birkaç sene sonraydı… Mekkeliler, Peygamberimizin müttefiki olan Huzaalılara saldıran Benî Bekirlere destek oldular, onlardan birçoğunun öldürülmesine yardımda bulundular. Bu hareketleriyle Hudeybiye Sulhü’nü ihlal etmiş, tek taraflı olarak bozmuş oluyorlardı. Bu hadise Ebû Süfyân’dan ha*bersiz olarak cereyan etmişti. O, sulhün bozulmasına değil, devam etmesine ta*raftardı. Çünkü Re*sû*lul*lah’ın Mekke’yi fethetmesinden korkuyordu. Bu sebep*le, Peygamberimizle görüşmek üzere Medine’ye gitti. Peygamberimizin huzu*runa çıktı. Şöyle dedi:
“Yâ Muhammed, ben Hudeybiye Barışı’nda bulunamamıştım. Bu anlaşmayı yenile ve anlaşma müddetimizi uzat. Gel, aramızdaki anlaşmayı bir yazıyla ye*nileyelim.”
Peygamberimiz, “Biz aramızdaki ahit üzere duruyoruz. Yoksa siz bir hadise çıkarıp onu bozdunuz mu?” buyurdu.
Ebû Süfyân, Re*sû*lul*lah’ın hadiseyi duymadığını zannediyordu. “Allah koru*sun, öyle bir şey olmamıştır. Biz ahdimizin ve barışımızın üzerinde duruyoruz. Ona ne aykırı bir davranışta bulunuruz, ne de onu değiştiririz.” dedi.
Re*sû*lul*lah (a.s.m.), “Biz de o anlaşma üzerinde bulunuyoruz. Ne aykırı bir harekette bulunuruz, ne de değiştiririz.” buyurdu. Ebû Süfyân muahedeyi yeni*lemek hususundaki isteğini tekrarladı, fakat Peygamberimiz ona cevap verme*di.[3]
Bundan sonra Ebû Süfyân sırasıyla Hz. Ebû Bekir’e, Hz. Ömer’e, Hz. Os*man’a ve Hz. Ali’ye müracaat etti. Onlardan vasıta olmaları ricasında bulundu. Fakat hepsinden de, “Ben bunu yapamam; bu, Allah ve Resûlüne ait bir iştir.” karşılığını aldı. Her birine de teker teker, “Öyle ise beni himayenize alır, bunu açıklar mısınız?” diye sordu. Hepsi de ayrı ayrı, “Benim himayemde olanlar, Re*sû*lul*lah’ın himayesinde bulunanlardır.” dediler.
Ebû Süfyân daha birçok kimseye müracaat ettiyse de hepsinden birbirine ya*kın cevaplar aldı. Sonra da çaresizlik içerisinde Mekke’ye döndü. Olup biteni Mekkelilere anlattı. Müşrikler çok kızdılar: “Demek sen hiçbir şey yapamadan döndün ha! Demek bize hiçbir şey getirmedin. Vallahi biz senin gibi eli boş dönen bir elçi hiç görmedik! Bize ne savaş haberi getirdin ki hazırlanalım, ne de barış haberi getirdin ki güvenlik içinde bulunalım…” Bu, müşriklerin çaresizliği*nin, kendi vatanlarında da artık emniyet içinde olmayışlarının bir göstergesiy*di.
Mekke’nin müşrik hâkimiyetinden, Kâbe’nin putlardan temizlenmesinin za*manı gelmişti. Peygamberimiz kısa zamanda büyük bir ordu hazırladı. Mek*ke’ye doğru yol aldı. Bu arada Ebû Süfyân bir yandan Müslümanlarla anlaşma*nın yollarını araştırıyor, bir yandan da İslam’a teslim olmayı içinden geçiriyor*du. Putların faydasızlığını artık iyice anlamıştı. “Ben kimlere arkadaş oluyo*rum, kimlerin yanında bulunuyorum? İslamiyet’in doğruluğu artık belli olmuş*tur.” diye derin derin düşünüyordu. Yine de müşrikler ondan ümitliydiler. Bir defa daha elçi olarak Re*sû*lul*lah’a gitmesini istediler. Başka çıkış yolu olmadığı için, kabul etmek zorunda kaldı ve Ebû Süfyân vakit geçirmeden yola koyuldu. Yanına bir-iki kişi daha almıştı.
Ebû Süfyân, İslamiyet’e ve Müslümanlara yaptığı sayısız düşmanlıklar sebe*biyle “yakalandığında öldürülecek olanlar”ın arasında bulunuyordu. Peygambe*rimiz, Mekke’ye yaklaştığında Ashâbına, “Göz kulak olunuz, muhakkak Ebû Süfyân’ı bulunuz!” buyurdu.
Öncü kuvvetler bir müddet sonra onu yolda yakaladılar. Öldürmek üzerey*ken Peygamberimizin amcası Hz. Abbas yetişti. Terkisine alarak Re*sû*lul*lah’ın huzuruna getirdi. Peygamberimiz onları Müslüman olmaya davet etti. Ebû Süfyan’ın yanında bulunan iki kişi hemen Müslüman oldukları hâlde Ebû Süfyân biraz mühlet istedi. Re*sû*lul*lah da kabul etti.
Ebû Süfyân o geceyi düşünerek geçirdi. Sabahleyin ezan sesiyle uyandı. Hz. Abbas’la birlikte Re*sû*lul*lah’ın huzuruna çıktılar. Peygamberimiz abdest alıyor*du. Saha*bi*ler de abdest suyunu yüzlerine sürmek için yarışıyorlardı. Ebû Süfyân şaşırdı. Hz. Abbas’a döndü ve “Ey Fadl’ın babası! Ben şimdiye kadar ne kisrada, ne de Rumların hükümdarında, kardeşinin oğlu kadar büyük saltanatlı*sını görmedim.” demekten kendisini alamadı. Hz. Abbas ise şu cevabı verdi:
”Bu, saltanat değil, peygamberliktir. Zaten onun üzerine düşmelerinin sebebi budur. Yazıklar olsun sana! Ona iman et.” dedi.
Biraz sonra cemaatle namaz kılındı. Ebû Süfyân gördüklerinden bir hayli te*sir altında kalmıştı. Namazdan sonra Hz. Abbas’a sordu:
“Ey Abbas, Muhammed onlara bir şey emretse onlar o emri hemen yerine ge*tirirler mi?” Hz. Abbas cevap verdi:
“Evet. Vallahi onlara yemeyi içmeyi bırakmalarını da emretse bunu yapar*lar!” dedi.
Biraz sonra da tekrar Re*sû*lul*lah’ın huzuruna çıktılar. Peygamberimiz, “Ya*zıklar olsun sana ey Ebû Süfyân! Allah’tan başka ilah bulunmadığını kabul etme zamanın hâlâ gelmedi mi? Yazıklar olsun sana! Ben size dünya ve ahiret saadeti getirecek bir din getirdim. Müslüman olun da selamete erin.” buyurdu.
Ebû Süfyân’ın kalbi İslamiyet’e iyice ısınmıştı. “Babam anam sana feda olsun! Yumuşak huylulukta, şerefte, akrabalık haklarını gözetmekte senden daha üs*tünü yoktur. Sanırım ki Allah’tan başka ilah olmasa gerek; çünkü Allah’tan baş*ka ilahlar olsaydı, elbette beni zararlardan korur ve bana faydası dokunurdu.” dedi. Biraz sonra da Kelime-i Şehadet getirerek Müslüman oldu. Bu durum başta Peygamberimiz olmak üzere bütün Müslümanları çok sevindirdi.
Ebû Süfyân şair birisiydi. Güzel şiir söylerdi. Bir defasında Re*sû*lul*lah’ı kötüleme bahtsızlığında bulunmuştu. Şimdi hem onu hatırlıyor, hem de yıllardır Müslümanlara yaptığı düşmanlıkları düşünüyor, mahcubiyetinden başını kal*dırıp Re*sû*lul*lah’a bakamıyordu. Söylediği bir şiirle, geçmişte yaptığı hataların affedilmesini rica etti. Şimdiye kadar dalalet içerisinde olduğunu, ancak şimdi doğru yolu bulabildiğini itiraf etti.
Fakat İslamiyet, önceden yapılan bütün hataları affettirirdi. Peygamberimiz de kendisini affettiğini bildirdi. Ayrıca kendisine bir de imtiyaz verdi. “Karşı çıkmayıp kendisinin evine sığınanlara” dokunulmayacağını bildirdi. Ebû Süfyân (r.a.) bunu az buldu. Pey*gamberimiz, “Kim Kâbe’ye sığınırsa ona da eman verilmiştir.” buyurdu. Ebû Süf*yân (r.a.), “Kâbe’nin ne genişliği var ki?!” dedi. Peygamberimiz, Mescid-i Haram’ı da dâhil etti. Hz. Ebû Süfyân bunu da az bul*du. Bunun üzerine Peygamberimiz (a.s.m.), “Kim evine girer, kapısını kapatır oturursa, ona eman verilmiştir. Kim silahını elinden bırakırsa ona da eman veril*miştir.” buyurdu. Ebû Süfyân (r.a.), “İşte bu geniştir.” diyerek sevincini izhar etti. Bundan sonra da Peygamberimiz, Hz. Abbas’tan, Ebû Süfyân’a İslam ordusunun geçişini seyrettirmesini istedi.
Mekke’ye iyice yaklaşılmıştı. Peygamberimiz, Ebû Süfyân’ı önden göndere*rek Mekkelileri uyarmasını, kimlere eman verildiğini bildirmesini istedi.
Ebû Süfyân denileni yaptı. Hızla Mekke’ye girdi. Müşrikler telaş içindeydi*ler. Ne yapacaklarını, nasıl hareket edeceklerini bilemiyorlardı.
Ebû Süfyân’ın geldiğini görünce hemen etrafına toplandılar. Ebû Süfyân, kan dökül*mesini istemiyordu. “Re*sû*lul*lah (a.s.m.), sizin karşı koyamayacağınız ve dayanama*yacağınız bir orduyla geliyor. Ben sizin görmediklerinizi ve hiç gör*meyeceğiniz şeyleri gördüm. Sayısız erler, atlar ve silahlar gördüm. Onlara kimsenin gücü yetmez.” dedi. Sonra da kimlere eman verildiğini bildirdi. Ebû Süfyân’ın (r.a.) gayretleri sonunda Peygamberimiz (a.s.m.), Mekke’ye kan dök*meden girdi. Sadece Hz. Hâlid, karşı koydukları için birkaç kişiyi öldürmek zo*runda kalmıştı.
Birkaç gün sonrasıydı… Ebû Süfyân (r.a.), Mescid-i Haram’da oturuyordu. Peygamberimizin önde yürüdüğünü, Müslümanların onu takip ettiğini görünce içinden, “Yeniden asker toplayıp şununla çarpışsam mı, ne yapsam?!” diye ge*çirdi. Peygamberimiz gelip baş ucuna dikildi ve omuzuna vurarak, “O zaman Allah seni yine hor ve hakir ederdi!” buyurdu. Ebû Süfyân (r.a.) başını kaldırdı. Re*sû*lul*lah’ı (a.s.m.) görünce, “Şehadet ederim ki sen Re*sû*lul*lah’sın. İçimden geçirdiklerim hakkında tövbe istiğfar ediyor, af diliyorum!” dedi.3
Ebû Süfyân (r.a.) bundan sonra artık İslam’ın kahraman bir mücahidi oldu. “Allah’ın ve Resûlünün arslanı” olarak isimlendirildi. Onun Müslüman olarak ka*tıldığı ilk savaş Huneyn oldu. Bu savaşta, daha önceki hatalarını affettirmek için canla başla mücadele etti. Bir ara Müslümanların Re*sû*lul*lah’ın etrafından dağıl*dığını gördü. Etrafında onu koruyan birkaç kişi kalmıştı. Bunlardan birisi de Ebû Süfyân’dı (r.a.). Atından inmiş, kılıcının kınını kırmış, düşmana kılıç sallı*yordu. Bunun manası, “ölünceye kadar Re*sû*lul*lah’ı korumak” demekti. Sonrasını kendisi şöyle anlatır:
“Allah biliyor ki, o gün ben Re*sû*lul*lah’ın önünde ölmek istiyordum! O sırada Abbas, Re*sû*lul*lah’ın bindiği hayvanın gemini tutuyordu. Yüzümde miğfer oldu*ğu için Re*sû*lul*lah beni tanımamıştı. ‘Kim bu?’ diye sordu. Miğferimi kaldırdım. Hz. Abbas, ‘Yâ Re*sû*lal*lah, kardeşin ve amcanın oğlu Ebû Süfyân’dır. Ondan razı ol.’ dedi. Re*sû*lul*lah (a.s.m.), ‘Ondan razıyım. Allah onun bütün düşmanlık*larını bağışlasın.’ buyurdu. Ben hemen gittim, üzengideki ayağını öptüm. Bana döndü, ‘Evet, kardeşimdir.’ buyurdu.”[4]
Başlangıçta dağılma alameti görüldüyse de sahabiler sonradan tekrar topar*landılar ve düşmanı bozguna uğrattılar. Böylece Huneyn Savaşı da Müslüman*ların zaferiyle neticelendi.
Ebû Süfyân (r.a.), Peygamberimizle birlikte Tâif Seferi’ne de katıldı. Re*sû*lul*lah (a.s.m.), Mugîre bin Şu’be ile kendisini barış için Tâiflilere gönderdi. Fakat onlar barışa yanaşmadılar. Bunun üzerine bir müddet savaş oldu. Bu arada Ebû Süfyân (r.a.) gözünden vuruldu. Hemen Re*sû*lul*lah’a gitti ve “Yâ Re*sû*lal*lah, bu gözümü Allah yolunda kaybettim!” dedi. Peygamberimiz (a.s.m.), “İstersen dua edeyim, Cenâb-ı Hak gözü*nü sana iade etsin. İstersen karşılığında cenneti ver*sin.” buyurdu. Ebû Süfyân (r.a.) böyle bir fırsatı yakalamışken değerlendirmek istiyordu. “Cenneti isterim, yâ Re*sû*lal*lah!” dedi.
Ebû Süfyân (r.a.), Müslüman olduktan sonra Re*sû*lul*lah’ın sevgisini ve rızası*nı kazanmıştı. Re*sû*lul*lah onun önceki yaptıklarının tamamını affetmiş, birkaç defa kendisine duada bulunmuştu.
Bir gün de Hz. Ali’yi çağırarak, Allah ve Resûlünün Ebû Süfyân’dan razı oldu*ğunu Müslümanlara bildirmesini emretti.
Hz. Ebû Süfyân, çok olmamakla beraber zaman zaman Re*sû*lul*lah’a sual sorar*dı. Bir defasında “İhlas nedir, yâ Re*sû*lal*lah?” diye sordu. Peygamberimiz şöy*le buyurdu:
“Rabb’im Allah’tır, dedikten sonra, emrolunduğun gibi dosdoğru olmandır.”
Ebû Süfyân (r.a.), Hicret’in 20. yılında hastalandı. Vefat edeceğini anla*mıştı. Aile efradına, “Benim için ağlamayın. Çünkü ben Müslüman olduktan sonra günah işlediği*mi hatırlamıyorum.” diye vasiyette bulundu. Onun cenaze namazını Hz. Ömer kıldırdı.
Allah onlardan razı olsun!

________________________________
[1]Müsned, 1: 262-263.
[2]İnsânü’l-Uyûn, 3: 7.
[3]Sîre, 4: 38-39, 42-47; İnsânü’l-Uyûn, 3: 7-23.
[4]Hz. Muhammed (a.s.m.) ve İslamiyet, 8: 419.
Alıntı ile Cevapla
Yeni Konu aç  Cevapla

Etiketler
bin, ebu, harb, sufyan

Seçenekler
Stil


Saat: 21:55

Forum Yasal Uyarı
vBulletin® ile Oluşturuldu
Copyright © 2016 vBulletin Solutions, Inc. All rights reserved.

ForumSevgisi.Com Her Hakkı Saklıdır
Tema Tasarım:
Kronik Depresif


Sitemiz bir 'paylaşım' sitesidir. Bu yüzden sitemize kayıt olan herkes kontrol edilmeksizin mesaj/konu/resim paylaşabiliyorlar. Bu sebepten ötürü, sitemizdeki mesaj ya da konulardan doğabilecek yasal sorumluluklar o yazıyı paylaşan kullanıcıya aittir ve iletişim adresine mail atıldığı taktirde mesaj ya da konu en fazla 48 saat içerisinde silinecektir.

ankara escort, izmir escort ankara escort, ankara escort bayan, eryaman escort, bursa escort pendik escort, antalya escort,